Praca nóg na uderzeniach gruntowych

Praca nóg to fundamentalne ogniwo łańcucha kinetycznego na każdym uderzeniu gruntowym, a jednocześnie ogniwo najczęściej pomijane przez rekreacyjnych zawodników, którzy mają tendencję stać stosunkowo wyprostowani i machać głównie górną częścią ciała. Zawodnik z dobrą pracą nóg zgina kolana podczas fazy ładowania zamachu i odpycha się od podłoża, gdy zaczyna się zamach do przodu, generując siłę reakcji podłoża, która przemieszcza się w górę przez biodra i tułów, zanim dotrze do ramienia. Ten wkład dolnej części ciała w dużej mierze odpowiada za różnicę w wyglądającej na bezwysiłkową mocy między zaawansowanymi a rekreacyjnymi zawodnikami wykonującymi zresztą podobnie wyglądające uderzenie od pasa w górę.

Praca nóg wymaga zgięcia kolan podczas fazy ładowania — zawodnik, który nigdy nie obniża swojego środka ciężkości, nie ma od czego się odepchnąć, gdy zaczyna się zamach do przodu. Wymaga też wyczucia czasu: odepchnięcie powinno nastąpić w momencie inicjacji zamachu do przodu, nie wcześniej ani później, tak by wynikająca siła dotarła do bioder i tułowia dokładnie wtedy, gdy potrzebują zacząć rotować. Zawodnicy wracający po kontuzji, zmęczeni pod koniec meczu lub po prostu nieświadomi roli nóg często domyślnie wracają do zamachu zdominowanego przez ramię, który wygląda powierzchownie podobnie, ale generuje wymiernie mniej tempa przy tej samej ilości wysiłku.